De oudste en bij velen bekendste vorm van waterski. De skiër staat op één of twee ski's achter een motorboot. De wedstrijdsport is verdeeld in drie 'onderdelen':

Slalom
De boot vaart in een rechte lijn; aan weerszijden van het bootpad liggen in totaal zes boeien. De skiër moet om deze boeien slalommen; als een passage met succes is volbracht gaat de skiër nogmaals door het parcours, nu met een 3 km. hogere snelheid. De maximumsnelheid is afhankelijk van de categorie waarin de skiër meedoet, voor heren is dit 58 km/u. Als deze maximumsnelheid is bereikt wordt de skilijn successievelijk ingekort van 18.25m tot 10.75m, daarna steeds met 50 cm. Het wordt zo moeilijker steeds de slalomboeien te bereiken, aangezien deze op 11.5m van de middellijn liggen. Bij de slalom komt het op techniek en ritme aan, maar wat extra lichaamslengte helpt zeker ook.

Figuren
De skiër krijgt tweemaal 20 seconden om zoveel mogelijk figuren te maken, variërend van draaien om de eigen as, sprongen over de skilijn en allerhande salto's. Topskiërs lukt het om tussen de 18 en de 22 figuren in die 20 seconden te maken. Bij figuren is snelheid en behendigheid belangrijk, maar het is ook een bijzonder technisch onderdeel dat veel trainingsuren vergt.

Springen
De deelnemer die het verst over de schans springt wint dit onderdeel. Herkenbaar en spectaculair voor het publiek en bijzonder spannend. De snelheid van de boot is weer afhankelijk van de skiër, maar kent voor heren een maximum van 57 km/u. De snelheid van de skiër kan echter wel het dubbele bedragen, omdat hij zo op de schans afskiet dat hij zijn snelheid enorm kan opvoeren. Het wereldrecord ligt iets boven de 70 meter.

Tijdens de meeste wedstrijden wordt ook een algemeen klassement opgesteld: de overall. Door de in de verschillende onderdelen behaalde scores om te rekenen naar punten en op te tellen wordt de 'overall' winnaar van een wedstrijd bepaald.